Zullen we spelen? Volgende maand?

Er was een tijd dat het onacceptabel was als je scheidde. In mijn lagereschoolklas zat één meisje van wie de ouders niet meer samen waren. Haar moeder was verliefd geworden op een vrouw. Dat was natuurlijk helemaal not done in een dorp met toen nog amper 4000 inwoners en een ons-kent-ons-mentaliteit. Maar dat meisje woonde ‘gewoon’ bij haar moeder en als we uit school wilden spelen kon dat.

In de klassen van mijn kinderen heeft bijna een derde van de jongens en meisjes twee huizen, een stiefmoeder, een stiefvader en een horde stief- of halfbroertjes of –zusjes. Spontaan een speelafspraak maken is er daardoor niet bij. Kan de ene koter die dag, dan is de andere net bij zijn vader, tien kilometer verderop. En andersom. Je zou haast pleiten voor een klassikale omgangsregeling.

Het speelprobleem wordt overigens niet uitsluitend veroorzaakt door een afstand die kinderen van zeven onmogelijk alleen kunnen befietsen. De afstand tussen de ex-partners speelt minstens zo’n grote rol. Als ouders niet on speaking terms zijn, zullen hun kinderen altijd in twee werelden leven die maar moeilijk met elkaar verenigbaar zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *